FENNİ SÜNNETÇİ

Ağrısız, Kanamasız, Cerrahi Sünnet

DİNİMİZDE SÜNNETİN YERİ

SÜNNET (Hitan)
Erkek üreme organının uç kısmında bulunan deri  parçasının kesilmesi, hitan. Peygamber imiz (s.a.s) bir  hadisleri nde şöyle buyuruyor lar: “Dört şey var ki, bunlar peygamberlerin sünnetlerindendir.  Sünnet olmak, güzel koku sürünmek, misvak kullanmak ve evlenmek”  (Tirmizî, Ahmed b. Hanbel, Müsned,). Sünnetin hangi yaşlarda yapılacağına dair  ortak bir görüş yoktur. Bölgelere göre 7 günlükten 13 yaşına kadar  değişmektedir. Çocukların buluğa ermeden sünnet ettirilmeleri babalarının bir  vazifesidir. 
Hz.  Peygamber (s.a.s) torunları Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin’i doğumlarının  yedinci gününde sünnet ettirmişti.
 Sünnet olayı;  “bir canlıya acı çektirmek, ancak o  canlıya yarar sağlar ve yarar   canlıya çektirilen acıdan fazla olursa  caizdir” şer’i kaidesine dayanmaktadır.
 
Çocuk buluğa erdiğinde islami  hükümleriyle yükümlü bulunacak, ilahî buyruklara göre amel etmekle emrolunacaktır. O halde bu çağa henüz  girmeden sünnet olmalı, sünnetli bir şekilde mükellef düzeyine  gelmelidir. Böylece  ibadeti, İslamın çizdiği şekilde sıhhat kazanır. İslamın belirttiği  ölçüt dosdoğru olarak gerçekleşir.
  Fakat velinin görevi, çocuğun  sünnetini, onun doğumunun ilk günlerinde yerine getirmesi, düşünmesi ve  böyle yapmanın daha uygun olduğunu bilmesidir. Böylece çocuk kendini tanımaya başlayıp  temyiz çağına geldiğinde kendisini sünnet olmuş bulur. İleride bundan  ötürü kendi kendisini hesaba çekmez. İçinde herhangi bir üzüntü ve  ürküntü bulunmaz. Gerçekten çocuk akletmeye başlayıp eşyayı asıl  anlamıyla anlamayı idrak edince kendisini sünnet engelini aşmış olarak  görmesi güzel ve kolay bir hava oluşturur.  Sünnet  olayının, tıb ilminin ilerlemesiyle hikmet değeri daha iyi anlaşılmıştır. Erkeklerin sünnet olmadığı toplumlarda rahim hastalıkları  oranı, sünnet olan toplumlara  göre çok daha fazladır.
  Sünnetin dini açıdan büyük hikmeti  olduğu gibi, bir çok sağlıkla ilgili yararları da vardır. Bilim adamları  ve özellikle tıp doktorları bunun olumlu sonuçlarını belirtmişlerdir.  Bu hususların en önemlilerinden bir kısmı şunlardır:
-Sünnet  fıtratın yani yaratılışın esasıdır. İnsanın doğuştan buna ihtiyacı  vardır. İslamın bir prensibi ve şerîatın da ünvanıdır.
-Sünnet,  Rabbimizi n Hz. İbrahim  (a.s)’in diliyle meşru kıldığı, hakka yönelik dinin tamamıdır.
 Yani  bunun tamamlayıcısıdır. Bu öyle bir dindir ki, kalbleri tevhid, birlik  ve iman boyasıyla boyamış, bedenleri fıtratın özellikleri olan sünnet  olmak, bıyık kesmek, tırnakları kesmek, koltuk altındaki kılları  gidermek gibi özelliklerle bezemiştir. Rabbimiz şöyle buyuruyor lar: “Sonra da Biz,  Hanif olan, müşriklerden olmayan İbrahim’in dinine uy, diye sana  vahyettik” (en-Nahl, 16/23). Bir diğer âyette de şöyle buyurulma ktadır; “Allah’ın dini  boyası ile boyandık. Boyası Allah’dan daha güzel kim vardır? Biz ancak  O’na ibadet ederiz” (el Bakara, 2/138). Sünnet müslümanı  diğerlerinden ayırır.
Kur’ân’da “Sünnet” (hıtan) ile  ilgili bir âyet bulunmamakla  birlikte, müslümanlığın simgesi olarak kabul edilmiştir. Geçmişi Hz.  İbrahim’e kadar varan sünnet, câhiliye devri arapları arasında da devam  edegelen bir âdetti. Araplarda hem kadın hem de erkekler sünnet  edilirdi. Erkeğin sünneti için “hıtan” kadınların sünneti için “hafd”  kelimesin i kullanmak taydılar. Ancak  “el-hıtanan” ifadesi sünnet edilen yer anlamına hem kadın hem erkek için  müşterek kullanılır. Bunların birbirine değmesi gusulü gerektirir (Buhârî, Gusl, 28; Müslim,  Hayz, 8; Ebu Davud Tahare, 81, 83). Rivâyete göre sünnet, Hz.  İbrahim’in seksen yaşlarında kendine tatbikiyl e başlamıştır. Bir rivayete göre İbrahim  (a.s)’ın Kur’ân’da sözedilen bazı kelimeler le sınanması (el-Bakara, 2/124) temizliğe dair  sorularla olmuştur. Bunların vücûda dair olanları sünnet olmak, koltuk  altı ve kasık kıllarının kesilmesi, su ile istinca ve tırnakların  kesilmesi gibi hususlardı.
 
Sünnet olmak insanın fıtratından  kaynaklanmaktadır:  Doğuştan insan ruhuna yakışan hususlardan bir kısmı şunlardır: Ağzı su ile yıkayıp  çalkalamak, buruna su çekmek ve temizlemek. Bıyıkları kesmek (veya kısaltmak), tırnakları  kesmek, koltuk altının kıllarını gidermek, etekteki kılları gidermek ve  sünnet olmak” (Buhâri, Libas, 51, 63, 64; Müslim, Tahare, 49; Ebu Davud,  Tereccül, 16; Tirmizi, Edeb, 14).
Hz. İbrahim’in seksen  yaşlarında Kaddüm köyünde sünnet olduğu rivayet edilir (Buhâri, Enbiyâ,  8; Müslim, Fedâil, 151; Müsned-i Şamiyyin, I, 88). Ebu Hureyre’den gelen  bir rivayette “Kaddüm” yerine “kadum” ifadesi kullanılmıştır ki o zaman  ifade “bir marangoz aleti olan keserle sünnet oldu” anlamına gelmekted ir. Ayrıca onun 70 veya 120  yaşlarında olduğu da rivayet edilmiştir. Hz. İbrahim sünnet olmuştur.  İsrail oğulları arasında câri olan Tevrat’ın hükmü de böyle idi. İsa  (a.s)’ya kadar böyle devam etmişken sonradan hıristiyanlar bu âdeti  bozmuş ve “hıtan”, kalbin guffesini (kalbi bürüyen perdeyi) atmaktır,  şeklinde yanlış bir yorumla sünneti bırakmışlardır (Tecridi-Sarin  Tercümesi, IX, 112).
Başka bir rivayette de şöyle denilmekt edir: “Hiç kuşkusuz ilk  misafir edinen, ilk defa don giyen ve ilk kez sünnet olan Hz.  İbrahim’dir” (Muvatta, Sıfatu’n-Nebî’, 4). Sünnet olmak ondan sonra  bütün peygamberlerde  ve onlara uyanlarda devam etmiş, Peygamberimiz (s.a.s) peygamber olarak gönderilinceye  kadar sürüp gitmiştir.
Rivayete göre, Peygamber lerin bazıları sünnetli  olarak dünyaya gelmişlerdir. Bunların sayısı 10-17 kadardır. İmam Suyuti  bunlardan bir kısmını bir şiirle ifade etmiştir. Bunlar Adem, Şit, Nuh,  Sam, İdris, Musa, Salih, Lut, Yusuf, Şuayb, Yunus, Süleyman, Yahya ve  Hz. İsa (a.s)’dır. Şiirin sonu “Hatem”le biterki maksat Hz. Peygamberdir. Hz. Peygamber’in  sünnetli doğduğuna dair (bk. İbn Haldun, Mukaddime, İstanbul 1970, II,  s. 400; Cevdet Paşa, Kısas-ı Enbiya, İstanbul 1972, I, 59). Bazı  rivayetlere göre ise  doğumunun yedinci gününde dedesi bir ziyafet vererek onu sünnet  ettirmiştir.
İslam öncesi Arabistan’da sünnet bir Hijyen tedbiri  olarak düşünülmüştür (M. Hamidulla h, İslâm Peygamber i, çev. Salih Tuğ, İstanbul 1973, s. 291). Araplarda  sünnet bir temizlik ve güzelleşme operasyonu olarak kabul edilir. Bundan dolayı sünnet  karşılığında “taharet” kelimesi de kullanılmaktadır (Karslızade  Cemaletti n,  Me’debetül-Hıtân, İstanbul 1252 H., s. 7).
Atası Hz. İbrahim’in  bu güzel geleneğini Hz. Peygamber de devam ettirmiştir. “O, sünnet  hükümdarı” olarak anılmıştır. Buhârî’nin vahyin başlangıcına dair  kitabında Şam piskoposu İbnu’n-Natur’un bir ifadesine yer verir. Buna  göre yıldızlara bakarak kehanette bulunmada mâhir olan Herakelias bir gece “hıtan melikinin  zuhur ettiğini görür. Tam bu sıralarda Hz. Peygamber’in elçisi kendisine  gelmişti. Elçinin kendisi de sünnetli idi”. Olay sünnetin İslam’ın ilk  müesseselerinden biri olduğunu göstermektedir.
Hz. Peygamber,  ileri yaşlarda müslüman olanlara, 80 yaşlarında da olsalar “Üzerinizdeki  (İslâm’ın hoşlanmadığı) fazla kılları temizle, traş et ve sünnet ol”  buyururdu (Kenzul-Ummâl, I, 263).
Usaym b. Kelib’in babasından,  onun da dedesinden  naklettiği rivâyete göre, dedesi demiş ki: “Peygamber imiz (s.a.s)’e geldim ve  İslamiyeti kabul ettim. Bunun üzerine Efendimiz (s.a.s) şöyle buyurdular: Kendinden küfrün  kıllarını at ve sünnet ol” (Ahmed İbn Hanbel III, 415; Ebu Davud,  Tahare, 129).
Sünnet organının uç  kısmını örten derinin en azından yarısının kesilmesidir. Yarıdan az kesilmesi halinde  tekrarlan ması gerekir.  Ebu’s-Suud Efendi buna gerek olmadığı şeklinde fetva vermiştir (M.  Ertuğrul Düzdağ, Şeyhu Î-İslam Ebu’s-Suud Efendi Fetvaları, İstanbul  1972 s.35).
Bazı toplumlar da, kızlarda erkekler gibi sünnet edilirler . Daha çok gizli olarak icra  edilen bu sünnet Mısır, Arabistan ve Cava’da yaşayan müslümanların bir  kısmında halen mevcuttur .  Bu toplumlar da  İslamiyet öncesi de sünnetin varlığı bilinmekt edir. İslâmiyetin zuhuruyla İslâmi bir anlam  kazanmıştır. Bütün İslam dünyası dikkate alınırsa azınlıkta kalan yerel  bir âdet olarak görülür (A.J. Wensinck, Hiton, IA, VlI, s. 543).
Klitoris  üzerindeki küçük bir parçanın kesilmesi olan, kadınların sünneti  rivayete göre Hz. İbrahim zamanından kalmıştır ve ilk sünnet olan hanım  Hz. Hacer’dir (Taberi, Milletler ve Hükümdarlar Tarihi, çev. Z. K. Uğan,  Ankara 1954, I, 371).
Hz. Peygamber, “Sünnet (hıtan), erkeklere  sünnet, kadınlar için fazilettir” (Ahmed b. Hanbel, V, 75; Ebu Davud Edeb, 167;  el-Fethu’r-Rabbânî, XVII, 1312) buyurur. Bu sünnet, Ebu Hanife ve İmam  Malik’e göre mutlak sünnet, Ahmed b. Hanbel’e göre erkeğe vacib,  hanımlar için sünnettir. Şafiî erkek ve kadın arasında vucûb bakımdan  bir fark görmemiştir (el-Fethu’r-Rabbanî, XVII, 1312). Çoğunluğu hanefi  olan Türklerde kadınlar sünnet edilmezle r. Ebu’s-Suud Efendi kendisine yöneltilen; “Diyar-ı  Arap’da avratları sünnet ederler. Bu fiil sünnet midir?” sorusuna  “el-Cevap: Müstehaptır” şeklinde cevap vermiştir (M. Ertuğrul Düzdağ,  Şerhul-İslam Ebu’s-Suud Efendi Fetvaları, İstanbul 1972, s. 35).
Hattabî  de; “Sünnet olmak fiili her ne kadar öteki sünnetler arasında  sayılıyorsa da ilim adamlarından bir çoğuna göre vacibtir. Çünkü sünnet  olmak hem dinin ve hem dindarlığın şiarıdır. Müslüman kimsenin kafirden  ayırdedilmesi buna bağlıdır. Savaş alanında öldürülenler arasında  sünnetli bir kimseye rastlanılırsa, diğeri de sünnetsiz bulunursa, böyle  bir durumda sünnetli kimse üzerine namaz kılınır, defni sağlanır. İslam  kabristanına gömülür” demektedir.
Hasan Basrî “Rasûlüllah, (s.a.s) Efendimiz e uyarak bir çok kimseler  İslam’a girdi. Siyahı, beyazı, Romalısı, İranlısı, Habeşlisi… Ama  bunlardan hiç birinin sünnet olup olmadıkları araştırılmadı. Şayet  sünnet olmak vacib olsaydı, sözü edilenler sünnet olmadan İslam dinine  kabul edilmezlerdi”  demektedir. Ancak bu  delil sünnet olmanın ihtiyari olduğu ispatlayacak nitelikte değildir.
Zira araplar  zaten kesinlikle  sünnet olmakta idiler. Diğer taraftan Yahudilere gelince, bunlarda kesin olarak sünnet  olurlardı. Hrıstiyanlara gelince onlardan bir grubu sünnet olurken,  diğer bazılarıda olmazdı. İslam dinini kabul eden herkes, ister puta  tapan arap olsun, ister yahudi, ister hrıstiyan olsun, İslâmî prensiple rden birinin sünnet olmak  olduğunu bilirdi. Bunu bildiği içinde İslam dinini kabul ettikten hemen  sonra boy abdesti aldıkları gibi sünnet olurlardı.
Yukarıda  Useym b. Kelîb’in dedesinin Peygamber imiz’e gelerek, “Kesin olarak İslâmı seçtim, müslüman  oldum” deyince, Rasûlüllah (s.a.s) kendisine; “O halde küfrün kıllarını  kendinden temizleyip  at ve sünnet ol ” buyurması ve Zührî yoluyla rivayet olunan; Kim İslâm’a  girerse, yaşlı da olsa sünnet olsun” anlamındaki hadis, bu hükmü  pekiştirmektedir.
Peygamberimiz (s.a.s) ise, ümmetini sürekli hayırlı ve mutlu sonuç  getiren işlere yöneltir ve onları başkasından seçip ayıracak hususları  öğretirdi. İşlenip işlenmediğinin derinliğine inmek, araştırıp kontrol  etmekle yükümlü değildi. Onun bu konuda izlediği yol, İslâma girenleri  dış halleri ile kabul etmek ve değerlendirmekten ibaretti. Gizli  hallerini ise Allah’a bırakırdı.
İslam hukuk otorite rinin sünnet fiilinin  gerekli bir ibadet olmasındaki sebep ve illetleri şöyle göstermişlerdir:  Sünnetsiz kimse abdestini ve namazını bozmaya kendisini arzetmiş olur.  Çünkü kesilmedik kalan  deri, cinsel organının baş kısmını tümüyle kapatmaktadır. İdrar altına girince  onu temizlemek hayli  güçtür. Böyle bir durumda sağlıklı bir temizlik ancak sünnet olmaya  bağlıdır.
Bundan ötürü gerek selef (öncekiler) olsun gerekse halef  (sonrakiler) olsun bir  çokları sünnetsiz kimsenin imamlığını uygun görmemişler ve  yasaklamışlardır. Fakat tek başına kıldığı namazlarda ise, devamlı idrarı damlayan kimse gibi  özür sahibi sayılır.
Sünnet ameliyesi konusunda cehalet sonu  sebep olunan, özür ve ölüm olaylarında diyet uygulanmıştır (İbn Ebi  Şeybe, el-Musannef, Diyet, 130; V/420; Abdurrezz ak, el-Musannef, IX, 470).